Historia parafii i kościoła

Parafia erygowana w roku 1306, wyodrębniona z parafii św. Marcina w Poznaniu. Parafię uposażyli drogosławowie.
W XIV wieku parafia należała do dekanatu stęszewskiego, od roku 1959 należy do dekanatu Poznańskiego p.w. Najświetrzego Serca Jezusa, wyłączona z dekanatu Bukowskiego.
Pierwszy kościół był fundowany w roku 1300. Następny kościół został wybudowany w drugiej połowie XV wieku. Otrzymał przy konsekracji drugi tytuł obok św. Marcina, a mianowicie św. Wincentego diakona i męczennika.
W XVII wieku Grotowie wznieśli nowy kościół, murowany, jednonawowy, późnogotycki, który już w XIX wieku zaczął się chylić do upadku. Długoletnie spory z patronami o wybudowanie nowej świątyni zakończyły się po pierwszej wojnie światowej.
Ks. Stanisław Dołęga Kozierowski, proboszcz Skórzewski w latach 1910-1929, rozebrał walący suę kościół i postawił w latach 1927-1929, nowy, wielki, trzynawowy kościół w stylu mieszanym, w kształcie krzyża, 45m długi i przeszło 20m szeroki, z wieżą o wysokości 45m. Projekt podał inż. arch. Marian Andrzejewski z Poznania.
W czasie okupacji Hitlerowskiej kościół był zaamieniony na magazyn wojskowy. Po wojnie został odremontowany, wyposażony w sprzęt i organy.
Konsekrował do 27sierpnia 1953 roku ks. biskup Franciszek Jedwabski, sufragan poznański.
Główny ołtarz pochodzi z kościoła oo. reformatów w Woźnikach, wykonany w roku 1775.
W latach siedemdziesiątych kościół otrzymuje ogrzewanie /piece akumulacyjne/, zostaje zradiofonizowany a prezbiterium przystosowane do wymogów odnowy liturgicznej Soboru Watykańskiego II.
W roku 1975 kosciół otrzymuje pierwszą polichromię
W roku 1979, w pięćdziesiątą rocznicę wybudowania obecnego kościoła, zainstalowana zostaje automatyka elektryczna do uruchomienia dzwonów, z których jeden pochodzi z roku 1543 z napisem: "O REX GLORIAE VENI CUM PACA."